Bin Hikaye |  Toplum & İnsan

Hepimiz farkındayız: Modern dünya yalnızca şehirlerimizi değil, insan ilişkilerini de korkutucu bir hızla yüzeyselleştirdi. Artık daha kolay bağ kuruyoruz; ama ne yazık ki aynı hoyratlıkla birbirimizden vazgeçiyoruz. Her şeyin “kullan-at” formuna büründüğü bu gürültülü çağda, bir duruşu, bir ahlâk ölçüsünü, yani o eski ve kadim dostumuz vefayı, belki de en çok kendi ruhumuzu korumak için yeniden hatırlamamız gerekiyor.

Vefa, Arapçadan dilimize geçmiş bir sözcük. İlginçtir, Batı dillerinde tam bir karşılığı yok. Türkçede ise adeta bir ahlâk kuralı, bir duruş biçimi hâline gelmiş.

Ne gariptir ki, vefasızlığı bir tür “hafifleme” gibi algılıyoruz. Geçmişin yükünden kurtulmayı, hatıraları silip atmayı “özgürleşmek” olarak kodluyoruz zihnimizde. Oysa dürüst olalım: Bir başkasının hayatında bıraktığımız izi, işimiz bittiğinde siliyorsak, farkında olmadan kendi hikâyemizin sayfalarını da yırtmıyor muyuz? İnsan, hatıralarından kurtuldukça özgürleşmez; aksine köksüzleşir. Biliyoruz ki insanlığımız en çok, vefasızlığın o soğuk ve sığ kıyılarında yaralanıyor.

Vefa denince çoğumuzun aklına yalnızca “sadakat” gelir. Oysa vefa, bir kalbi yarım bırakmamaktır. Bir insanı unutmanın o konforlu kolaycılığına sığınmamaktır. Hangimiz, yıllar sonra gelen bir “Nasılsın?” mesajıyla hayatın yükünün bir anlığına hafiflemediğini hissetmedik ki?

Vefalı insan, bir hatıranın elini bırakmayan insandır. Onun için bir teşekkür, vadesi geçmiş bir borç değil; yaşanmışlığın onurunu teslim etmektir.

Kabul edelim: Vefayı bir yaşam biçimi olarak seçenler bu dünyada daha çok inciniyor. Ama bu kırılganlık bizi küçültmüyor. Aksine, başkası unutsa bile sessizce “Ben hatırlıyorum” diyebilmek, kendimize duyduğumuz saygının en sade ve en soylu hâli değil mi?

Vefa, karşı taraftan alkış almak için değil; insanın kendi aynasına başı dik bakabilmesi için vardır.

Sözün özü: Vefasızlık bir karakter eksikliğiyse, vefa hayata karşı alınmış zarif ama devrimci bir tavırdır. Dünyanın bütün telaşına, dijital gürültüsüne rağmen bir dostun sesini, eski bir iyiliğin kokusunu kalbinde taşıyanlar; bu hayatı hâlâ yaşanılır kılan o ince bağın asıl koruyucularıdır. Unutmayalım: Hatırlamak ve yaşanmışlıkların hakkını vermek, insanın kendi ruhuna baktığında yüzünü kızartmayan en duru aynadır.